Cumartesi, Temmuz 20

Şiirden Şiire

Popüler bir bilim kitabını bitirdiğim bir gün öğleden sonrası.
Böyle ansiklopedi gibi, öğretici ve ufuk açıcı bir kitap...
Bir anda okumayı tercih ettiğim kitaplar geldi aklıma. Çok  farklı tarz yazınları okuduğumu ama bana okumayı ve yazmayı sevdiren, şiirleri artık  okumadığım takıldı aklıma.

Küçücük bedenimde çocukluğumu beslerdi şiirler.
Onlar büyüttü beni.
Aşık oldum bir şiirle,
Bir şiir bana beklemeyi öğretti,
Başka bir şiir ise affetmeyi...

Şair olanlara da, olmayı deneyenlere de hep içten bi sevgi besledim.

Peki neden uzaklaşmıştım özümden, kendi dizelerimden?

Melankoli şiirin kökü müydü cidden? Acı çekmiyor muydum artık yeterince?

Hadi oradan! Küçücük bir çocukken ağaca, taşa-çakıla, vakıflara, okuluma  sabah akşam yazdığım şiirlerimdeki motivasyon neydi o zaman?

Modern dünyada büyüdüm. Hali vakti yerinde, meşgul, tas tamam bir insan oldum. Şiir okumayı unuttum belki de.

Şiir ki, Sümerli bir şairin binlerce yıl önce bile bana ulaştırdığı
Şiir ki, tüm duyguların suyunu sıkan bastırma kuvveti
Şiir ki, hayatın boy aynası

Yok yok! Şairlerimden vazgeçmedim.

Seni çok özledim şiirim.

Nesli

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder